Önder Durmuş Önder'in Odası
Orphaned Land‘in 2004 yılında yayımlanan Mabool albümünün 11. parçası olan The Storm Still Rages Inside, albümün hikâyesi açısından en vurucu şarkılardan biri.
Mabool, adından da anlaşılacağı üzere Nuh Tufanı temelli bir konsept albüm. Üç büyük dinin ortak anlatılarından, insanlığın günahlarından ve yaklaşan büyük felaketten beslenen hikâye, dünyanın sular altında kalmasıyla geri dönülmez bir noktaya ulaşıyor. The Storm Still Rages Inside ise bu tufanın ortasında, Nuh’un gemisinde hayatta kalmaya çalışanların çaresizliğini anlatıyor.
Şarkıyı dinle
Apple Müzik / Spotify / YouTube Music
Tufanın ortasında bir yakarış
Kobi Farhi’nin de belirttiği üzere¹, albümün hikâyesindeki bu noktada dünya artık uçsuz bucaksız bir okyanusa dönüşmüş durumda. Gemidekiler, Tanrı’nın kendilerini duymasını bekleyen yetim çocuklar gibi ona sesleniyorlar.
Şarkının sonundaki yakarış da bu çaresizliğin özeti. Tanrı’dan çocuğunu kurtarmasını ve onları kuru toprağa ulaştırmasını diliyorlar. Bir kurtuluş umuduna tutunarak edilen bu dua, şarkının bütün duygusal ağırlığını birkaç cümlede topluyor.
Buradaki yetimlik, yalnızca anne babasız kalmış bir çocuğun değil, yaratıcısının merhametine muhtaç insanlığın da yetimliği olarak okunabilir. İnsanlığın kendi hatalarıyla hazırladığı felaketin ortasında sığınabileceği son yere, Tanrı’ya yönelmesi… Geriye ne güç ne de kibir kalıyor; yalnızca bir dua.
İnsanın içindeki fırtına
Fakat şarkının adı, bütün bu tufan anlatısının ötesinde başka bir anlam daha taşıyor. Kobi Farhi, “The Storm Still Rages Inside” ifadesini insanın hayatı boyunca yaşadığı çatışmalarla, başarısızlıklarla ve iç dünyasında kopan fırtınalarla ilişkilendiriyor.
Yani tufan yalnızca dışarıdaki dünyayı yutan sular değil; insanın kendi içinde de dinmeyen bir fırtına var.
Belki de şarkıyı bu kadar etkileyici kılan şey tam olarak bu. Bir yanda tufanın ortasında hayatta kalmaya çalışan insanlar, diğer yanda onları kuru toprağa ulaştırması için Tanrı’ya edilen bir dua. Dışarıdaki sular bir gün çekilebilir, hayat yeniden başlayabilir. Ama insanın içindeki fırtınanın ne zaman dineceğini kim bilebilir?
ve Yossi Saharon’un 5 dakikalık o gitar solosu…
Şarkının son bölümünde her şeyin sözlerle anlatılmasına gerek kalmıyor. Gitar, sanki bütün o çaresizliği, korkuyu, umudu ve yakarışı tek başına dile getiriyor. Kimi zaman bir insanın söyleyebileceğinden çok daha fazlasını anlatan o melodinin ardından geriye yalnızca dalgaların sesi kalıyor.
The Storm Still Rages Inside.
Çünkü tufan bitse bile fırtına her zaman dinmiyor.
