Önder Durmuş Önder'in Odası
Gökhan Semiz…
Bir kadını çok sevmiş Gökhan, olmamış ama, ayrılmışlar. Ona bir şiir yazmak istemiş sonra; bir aşk şiiri. Derin bir “offf” çekerek başlamış şiirine. “Üzülme bebeğim, sakın üzülme, olmadı işte, ayrıldık.” diye devam etmiş. “Kızmadım sana, kızamıyorum. Yeter ki sen üzülme, ben sana hiç kıyar mıyım?” diye içinde kalan sevgisini dökmüş. Burada tıkanmış ama. “Kıyar mıyım?” sözcüğüne kafiyeli bir şey bulamamış. Aklına gelen kafiye “Hıyar mıyım?” oluyor. ve şiirin seyri değişiyor.
“Yani o kadar da hıyar mıyım?
Hıyar dedim de aklıma geldi,
Yeni sevgilinle aran nasıl?
O da seni benim seni sevdiğim gibi çok seviyor mu?”
15 farklı şarkıdan alıntı ve esintilere göre değişen, piyano ile çalınan çok hoş bir melodi var.
Şarkının, daha doğrusu şiirin hemen her yerinde Gökhan’ın ayrıldığı kadına olan aşkından izler yer alıyor. Espirili bir şekilde anlatıyor aşkını. Çok zekice yazılmış, birleştirilmiş sözler; duygular…
Ama aynı şekilde sevmemiş kadın Gökhan’ı. Bırakıp gitmiş zaten de… “Seni nasıl sevdiğim senin hiç şeyinde, eee, umrunda değil.” diyerek küçük sitemini de etmiş. Ama her şeye rağmen “Ha sahi, geçen gün bekledim seni, saza niye gelmedin?” de demiş… Çok sevmiş Gökhan. Karşılıksız sevmiş…
“Hatırlar mısın sazlar çalınırdı Çamlıca’nın bahçelerinde?
Benim de arabanın teybini çalmışlardı.
Şimdi de seni çaldılar benden…”
Şarkıyı da Gökhan okuyor. Şiirsel okuyor. Okurken de, şiirin hangi satırı olduğundan bağımsız içindeki yangını hissediyorsunuz. Ama şiirin ve şarkının en vurucu, en yaralayan yeri derin bir nefes alarak başladığı ve “Şiirime burada son verirkene.” diyerek girdiği sonu…
“Şiirime burda son verirkene,
Bi dakka doktor bey geliyorum,
Şiirime burda son verirkene
Seni çok sevdiğimi söylemek istiyorum.
Ha bi de yeni bi kedi aldım, o da çok şeker.
Gidişim suskun olmuştu, ama dönüşüm muhteşem oldu.
Yaslı gittim, şen geldim.
Aç koynunu ben geldim.”
şiirime burda son verirkene…
